Páginas vistas en total

19 may. 2013

Obrigas da muller.


Aquí vos ensino dous videos onde podedes ver as tarefas que levaba a cabo a muller nos anos 60.
O primeiro é un NODO típico sobre que é o que ten que facer a muller.
E o segundo, o representa mediante fotografías.

As mulleres daquela época, dedicábanse exclusivamente á casa e ao campo, no caso das que tiveran terras ou cultivos.
Dende xa tempraniño, tiñan feitas as camas, para poñerse xa na cociña e preparar a comida para toda a familia. Tamén se encargaban de peinar e arreglar aos fillos. E por supuesto, tiña que telos preparados e guapos para cando o home regresara do traballo.
Ao chegar, poñíalle as zapatillas, e se aseguraba de que nada ou ninguén fixera ruído. Polo que apaga os electrodomésticos, que non todas as familias tiñan, para que o seu marido estivera no paraíso. Sen olvidarse de preparlle unha bebida quente coa súa millor vaixela.
Limpaba as cousas da casa ata sarcarlles brillo, tanto, que relucían.
Outras tarefas da muller consístían en bordar, sair a comprar os alimentos, e decorar a casa, para que estivera perfecta.
Pero básicamente, a muller pasábase o día cociñando e preparando excelentes platos para a familia.

Isto non quere dicir que todas as mulleres seguiran estrictamente estas regras, pero era o que "aconsellaba", máis ben, obrigaba, o NO-DO de Francisco Franco, na España do réxime.









Videos realizados por min.
Realización da voz no primeiro vídeo e das fotografías no segundo.


18 may. 2013

Ante todo, a liberdade.

Memoria histórica sobre os fusilados.

Acaban coa túa liberdade, e tamén coa túa propia vida.



Eiquí, unha historia que lles queda moi preto a uns parentes meus.
Recopilei información de diferentes fontes e aqui vos amoso outra historia inxusta protagonizada durante a Guerra Civil.


Despois de setenta e cinco anos, se atopan os restos do bisavó dos meus primos, chamado Manuel Varela González, o cal foi concelleiro de Vilarmaior. Pincha aquí para ver a xeolocalización de Vilarmaior.
El sabia que o ian matar, polo que fuxiu da casa. 
Sin embargo, un día regresou para celebrar o cumpleaños da súa filla que tiña uns 4 ou 5 anos nese momento. E ao mencer, a Guarda Civil e a Falange o estaban esperando fora da casa.
Cando se decatou do que estaba a pasar, intentou escapar por unha fiestra, pero os falanxistas e a Guardia Civil pegáronlle dous tiros, diante da propia filla.
O sucedido aconteceu no ano 1936, e despois de todo este tempo, no ano 2011 aparece nun xornal a petición, dunha veciña de Vilarmaior, Olimpia Varela, a cal quixo recuperar, aos seus 91 anos, os restos do seu tío: Manuel Varela González, secretario dunha confederación agraria, morto o 11 de setembro de 1936.
No ano 2011 aparece no xornal-web: Galiciahoxe.com , a noticia da excavación realizada no cemiterio: "O Grandal" de Vilarmaior, onde se atoparon os seus restos mortais máis os doutros homes, tamén fusilados naquel momento.
O 17 de agosto do 2012, se fixou a homenaxe aos fusilados e enterrados en Vilarmaior en setembro do 1936, noticia que saiu en : "La Voz de Galicia".
A parte de Manuel Varela González, membro do concello de Vilarmaior e esquerdista, tamén están os restos do ebanista Xosé Rodríguez Braxe, coñecido como " Luxo " en Cabanas, fusilado o 15 de stembro de 1936, catro días máis tarde do fusilamento de Manuel Varela González. Atopáronse tamén os restos de Joaquín Rodríguez Rodríguez, comerciante e representante de máquinas de escribir, que foi buscado polos seus netos.





Aqui vos deixo un video, onde a partir do minuto 14:00, se escoita a historia de Manuel Varela González. Sendo a filla, a señora do medio, a avoa dos meus primos, e a outra señora, a sobrina do home, a curmá da filla.









Aquí temos un video onde se ven imaxies sobre a investigacion arqueoloxica e o descubrimento dos restos mortais dos homes fusilados e enterrados baixo terra neste cemiterio de Vilarmaior.







Como os falanxistas puideron acabar coas suas vidas simplemente polo feito de que estes homes apoiaran os principios liberais, defenderan ás clases populares e pensaran libremente e de diferente modo?
Cada vez, doume máis e máis conta da insensatez, da locura, do sin sentido, do absurdo, das inxustizas, da impasibilidade, levada a cabo no réxime franquista.
Eles, mataraon, fusilaron, torturaron, encarcearon, separaron a millóns de familias da clase popular.
Iso é o peor de todo, pero non nos olvidemos que nos tiveron enganados. Os restos non foron descubertos ata 75 anos máis tarde.
E venderon unha España ficticia, inexistente. Ocultanto todos estes tipos de miserias e sacrilegios.

Ponte na situación.
Ves morrer ao teu pai fusilado por homes asasinos e malvados.
Que é o que fas?
Quizais non serias quen de reaccionar, pero o odio, digoche eu, que o sentes.
O sento, pero iso é o que sinto eu.
Asco e repugnancia.

Polo menos agora temos a liberdade de expresión e de pensamento.
Que pasaría se volvera o pasado?
Volveriannos a matar os falanxistas, como fixeron con estes homes?
A nosa vida acabaria con dous balas de fusil na cabeza?
PENSADE.  Ningúen quere isto. De que sirve ser FALANXISTA?




17 may. 2013

Sou defensora dos "rojos" . E ti?

     Algúns de vós, vos credes moi valentes. Coma se poderades con todo. Pensades que sodes capaces de enfrentarvos ante os demais, ante calquera situación. Pero seguramente moitimos dos que vivides agora, nestes tempos, non estades ao tanto da situación na que vos atopades. Nin sabedes de onde deriva. Moitos de vos sodes unha panda de ignorantes que non se preocupan pola situación do país, que ainda que non crean que lles incumbe a política, non creen que sexa moito máis ca iso. O mais importante para calquera individuo é defensa dos seus propios ideais. E o que non os teña, non é ninguén digno de dicir que é valente. Ser valente é defender as túas ideas por enriba de calqueiras outras. 
Na actualidade é relativamente doado dicir que alguén é valente. A valentía é un sentimento, que os que coñecen o que está a suceder e os que cremos firmemente nun ideal, sabemos que nos iriamos sentir de igual maneira ao vivir agora ou vivir no pasado. Sin embargo, quizais non tedes claro o que significa ter medo. Non é iso que sentes ao ver un filme de terror. É moito mas complicado de entender para a xente que ignora o mundo no que vive. De todas maneras, antes, o difícil era non ter medo das situacións. Pero durante a Guerra Civil ou na dictadura non todos seriades valentes. Moitos republicanos ou liberais estaban en contra do réxime establecido. Isos eran os valentes. Os que, ainda tendo medo, eran capaces de enfrontarse cara a Falange, aos franquistas ou á Guarda Civil. Moitos defenderon os seus liberais ata que a súa cabeza foi atravesada por unha bala de fusil.  



Aquí, pódedes ver fragmentos de películas que considero importantes. A parte de que son algunhas das miñas favoritas sobre a Guerra Civil.






Lapis do carpinteiro, dirixida por Antón Reixa no 2003, baseada na novela de Manuel Rivas no 1998.




Non sei vós, pero ao ver isto, eu teño un gran sentimento de orgullo hacia os republicanos por defender os seus ideias, por non deixar que eles, os franquistas, diciran barbaridades tales coma que a República é o pecado da historia, asi coma as utopías sociales e as revolucións.
Os franquistas gritaban:
España! Una!
España! Grande! ...
pero os detidos loitaban por unha:
España! LIBRE !







Las 13 rosas, dirixida por Emilio Martínez Lázaro no 2007.




Esta filme amosa a vida dalgunhas mulleres con ideas republicanas que son detidas e mandadas ao cárcere.
Podemos ver a dureza coa cal as intitucións militares ou o exército franquista tratou ao bando republicano.
Sen ningún tipo de remordimento, fusilabanos. Soamente por ter ideas opostas.
Mataban a todo aquel que non fora dos seus.
Caénseme as bágoas, ao ver a estas mulleres republicanas sufrindo porque van ser fusiladas.
Elas, conscientes de que van morrer, se collen das máns, mortas de medo. Porque é ese o medo verdadeiro. Eses segundos finais de vida, cando te decatas de que nunca máis volverás sentir nada. O momento no cal te imaxinas unha gran dor, que nin siquiera es capaza de imaxinar ata que a sintes, no momento final. Cando esa dor invade o teu corpo, pode que xa estés morto ou que o teu sangue se esté derramando a borbotóns.
Cal é o derradeiro pensamento que pasa pola túa mente, cando o fusil atravesa a túa vida?
Parece que os soldados non se decatan disto, non o pensan, non son conscientes do valor da vida de calqueira persoa? Sexa do bando que sexa. Pois non, eles foron creador por e para disparar. Son auténticas máquinas de matar, impasibles ao sucedido.







                         El laberinto del Fauno, dirixida por Guillermo del Toro en 2011.



Neste fragmento da película pódese ver como o marido da nai da nena, o mandamáis dos franquistas, fusila á nena. Tamén asasinou a xente inocente, cunha botella de viño a golpes contra a cara, ata deixalos sen vida.
Estos casos da e inxustixa que aconteceron no noso país, casos de tristeza amargura...
Por outro lado, os "rojos" ou os republicanos, que escaparon polos montes, acontecenmento coñecido por: " Maquis", asasinan ao final da película, ao cabezilla franquista.








A lingua das bolboretas dirixida por José Luis Cuerda en 1999.



Conmóveneme as escenas onde os "roxos " e os "ateos" son detidos para levalos a morrer.
Os pais do alumno do profesor detido, protagonizado por Fernano Fernán Gómez, eran de esquerdas.
Pero se vian baixo a ameaza do pai dun compañeiro do seu fillo, xa que tachaba á familia de republicanos.
Polo que cando o profesor detido, sae á rúa, vénse obrigados a gritarlle:
" Asesino, anarquista, cabrón, hijo de puta"
O neo lle grita: " Ateo, rojo"
O neno escapa detrás do coche, e tiralle pedras ao seu maestro, ao que lle tiña cariño, e coma se fose un insulto lle di: " Espiritrompa", palabra que o preofesor ensinara ao Moncho, que significa: lingua das bolboretas.




As inxustizas reinaron na España dos anos 30 e 40. 
Pero que pensades dos republicanos e dos franquistas?
Como os franquistas levan a cabo tales brutalidades contra os republicanos?
Simplemente, a Guardia Civil da época e o réxime franquista, foron os primeiros en arrebater contra aqueles que non compartisen esas ideas ou que non foran fieis seguidores de Franco.
Quenes amaban a liberdade, eran republicanos, e para eles, eso tiña como consecuencia: a morte.
Cantos pelotones de fusilamentos habería durante todos eses anos? Cantos homes inocentes morreron fusilados por os framquistas? Cantos!?
Cantas vidas, que tiñan tanto que ensinar, amosar aos seus fillos e netos, chegaron ao seu fin, de súpeto?
Se alguén quere rebatir o seu punto de vista, oposto ao meu, que o rebata aqui no blog.
Porque eu, de verdade, que NON O ENTENDO.









15 may. 2013

Mulleres republicanas vs mulleres franquistas

Na Guerra Civil houbo dous bandos enfrentados que continuaron durante os primeiros anos dos cuarenta. Nos libros sempre tivemos que estudar aos políticos, aos homes, que levaron a cabo toda esta revolta. Pero que é das mulleres? Elas tamén foron quen de pensar por si mesmas, pero aun estaban nun segundo plano. Aínda así, no ano 1931 deuse un pequeno paso: o dereito ao voto femenino. Todo o que sabemos foi realizado polos homes, asi foi a época franquista en España. Implantáronse unha serie de obrigacións que non se podia saltar ninguén e quen o fixera, tería graves problemas. Durante a Guerra Civil, os republicanos defendian a morte os seus ideais e alzaban o puño, como simbolo do comunismo. Mentres, os falanxistas soñaban cun réxime conservador que acabara con toda aquela Masonería e Comunismo, con toda aquela anarquía, que eles dicía que había, cando tan sequera, os republicanos querían a liberdade. Como en todos os bandos, habia grupos mas radicais ca outros e estaban a favor das revolucións, ainda asi, hai que ter en conta que houbo grupos pacíficos que loitaban polos seus dereitos e ideas. As mulleres republicanas, tiñan un concepto da vida moi diferente ás mulleres conservadoras, ás que pasados uns anos serian fieis ao réxime franquista. As republicanas loitaban pola igualdade, non crian que o home fose superior a elas e tamén desexaban unha formación. Tiñan interese en aprender, en ter cultura e avanzar cara unha sociedade mellor e libre. Polo contrario, ás mulleres conservadoras, dedicábanse exclusivamente a atender ao seu home, aos fillos e a dedicarse ás tarefas do fogar. Eran católicas practicantes, o cal se veia nas escuelas, onde era obrigatorio dicir ao entrar na clase: - Ave María Purísima. - pedía permiso a alumna. - Sen pecado concebido. - respondía a profesora. Despois do ano 39, cando o xeneral Franco tomou gran parte de España, aínda seguiron republicanos, máis outros marcharon. Os que quedaron tiveron que ser moi valentes, quizais tiñan medo de que os fusilaran, pero por enriba de todo, non ian deixar que os franquistas lles quitaran o que era parte de eles, a súa mentalidade. Lles quitarian a vida, pero non a liberdade. Nesta curta podemos ver como as mulleres dos respectivos bandos afrontan a vida da época. Pódesde observar o himno republicano ao principio, xunto coa bandeira. E por outro lado, pódese ver a bandeira franquista xunto co famoso: " Cara el sol " e unha canción chamada: " Arriba España " cantada polos italianos durante a Guerra Civil española. 

 Reflexionade sobre o video. Se vos estiverades nesa época, de que bando seriades? Un baixo a obrigatoriedade do catolicismo, do alzamento da mán, xa que como non o fixeras, te tachaban de " rojo " e directamente eras detido e, moi seguramente, fusilado. Prefires facer o establecido, cumprir as normas que suprimen toda liberdade? Basearse exclusivamente no exército, na familia e no catolicismo? Diseñando un mundo de rutina, hastío...coma se fora un bucle, un circulo pechado, do que mais sairiamos? Onde as historias sempre se repiten? Nun mundo dunha NON-EVOLUCIÓN ? Pensade que moitos de vos, se o réxime franquista seguirá en pé, non estriades aqui. Simplemente por non estar de acordo en todo o establecido. Quen suprime a liberdade dalguén, non é digno de servir na política. A política é un mundo complexo, onde ainda hoxe, non se conseguiron espléndidos cambios. Pero na política SE DEBE de prometer o que quere o pobo: A LIBERDADE. Eu si volvera ao pasado, e fora unha desas mulleres, SEN DÚBIDA ALGUNHA, NON SERÍA UNHA MULLER FRANQUISTA. Loitaría pola liberdade.




Curta realizada por mín.


31 mar. 2013

Rock Galego.

Como podedes ver, na música galega destacan moitos artistas. Especialmente os do ámbito do rock, xa que quizaís na época dos oitenta e dos noventa era o que máis se estaba a escoitar.
Tamén foi unha forma de reivindicar os ideais a través las letras. 
Ou moitos deles, simplemente destacaban por ser orixinais ou cañeros.
Algúns crearon as súas propias cancións e se volveron famosos, outros son coñecidos en Galicia por versionar a outros grupos. 
Pero a gran maioría somos a xuventude. A xuventude que se interesa por este tipo de arte, a música. Que versionamos e creamos.

  • Grupos galegos coñecidos a nivel nacional:



Heredeiros da Crus - Frenaso no Calsonsillo

Grupo formado en A Coruña. Nado no 1992.


Pincha aqui para ver unha entrevista a Heredeiros da Crus




Siniestro Total - Bailaré sobre tu tumba 





Siniestro Total - Alaska

Grupo formado en Vigo. Nado no 1981.






Los Suaves - Dolores se llamaba L
ola

Grupo formado en Ourense. Nado nos '80.





  • Grupos coñecidos en Galicia que versionan grupos : 



Mongollica - Blackened



Grupo de Ferrol que versiona a Metallica. Nado no 2002.











Aquí un exemplo de como a xuventude versiona grupos a nivel de Galicia, nacionais e internacionais.


Elisa


Miña terra galega - Siniestro Total





Sair correndo - Amaral





Moriría por vos - Amaral





Mercedes Benz - Janis Joplin






Os últimos catro videos están grabados por min.




30 mar. 2013

Pintura Galega.

Arte? Quizáis.
Dependendo de para quén.
Pra min, é un modo de relaxación e de expresar moitas das ideas que podo ter na mente.
Considero que a cultura galega, se crea a partir de nós mesmos. Sendo tamén necesario coñecer a moitos dos artistas galegos. Todo isto é un proceso lento, pero sobre todo, de moito interés pola adquisición de novos coñecementos.

Como podedes ver, todo o relacionado coa cultura o levo ás miñas máns, porque eu pretendo ser parte dela. Asi que, aqui vos deixo cun video sobre unha pintura que fixemos unha amiga, que xa coñecederedes por sair coma actriz nalgúns dos meus curtos, e mais eu.
Espero que vos guste e que poñades en práctica as vosas ideas sobre calqueira tipo de material, sexa nas paredes, nunha folla de papel, sobre un instrumento ou organizar imaxes para facer un video.
O importante é facelo. Porque con iso aportas maís da túa cultura, da túa vida, á cultura xeral; á de todos, que é a cultura galega. 








29 mar. 2013

Fotografia Galega.


Eu quero rarezas, 
orixinalidade, 
cousas extrañas, 
pesadelos.
Quero crear, innovar. 
Sexa a través da fotografía, 
da poesía
ou da música. 
Dáme igual. Pero quero creatividade.
Xa que é a forma máis cercana de interpretar a vida.






A túa vida.



O tic-tac da agulla
marca os segundos vividos.
Son os pasos da vida,
os momentos efímeros.
E sempre escapan,
coma a area entre os dedos,
brancos e finos.



Cada noite.
O mesmo pesadelo.
Os meus sonos sempre espertan,
espertan entre o caos e o medo.




Reluce na escuridade 
o brillo extraño do enigmático reloxo.
Creando confusión no tempo

o cal non camiña,
axiña escurrese, 
coma a túa vida.




Cada noite.
O mesmo pesadelo.
Os meus sonos sempre espertan,
espertan entre o caos e o medo.






Presenciade a locura:





Fotografías realizadas por min e presentadas nunha diapositiva.





Os Galegos somos parte da cultura.