Vos acordades do ano 2002? Dun mes de setembro? Moitos chegariades a casa do traballo ou do colexio e veriades pola televisión ou escoitariades pola radio aquela noticia, que tanto nos involucraba a nós; ós galegos. Alguns de vos, o lembraredes perfectamente. Outros, en cambio, os mais pequenos, quizais recordaredes un "verán negro" de 2003, nas praias de Galicia. As costas galegas estaban recubertas por un vertido chamado chapapote. Todo isto provocou un grave problema ecoloxico, producido por un
petroleiro: o "Prestige". Pero todo o seu prestixio afundiuse a 52 km de Finisterre o 19 de Novembro; seis dias mais tarde de ser acadado por un temporal e de sufrir unha vía de auga. O chapapote derramado; petróleo soltado de maneira ilegal polos barcos hacia a costa, cubriu toda a costa galega chegando ata Asturias, Cantabria e parte do País Vasco, o Sur de Francia e o Norte de Portugal.
O "Prestige" foi acompañado en todo momento por unha fragata chamada "Andalucía", encargada de impedir o paso aos buques sospeitsos de representar un peligro medioambiental.
Dende esta fragata, poderemos ver unhas fotografías que amosan o afundimento do Prestige. Pero antes, veremos como a fragata "Andalucía" decatouse de que algo problema lle estaba acontecendo ao "Prestige":

Fotografias inéditas da fragata "Andalucia" realizadas por un coñecido da familia que viaxaba nela, e que viviu en primeria persoa o proceso de afundimento do "Prestige". 

 Imaxes retocadas polo programa Picasa. 

O "PRESTIGE"

O "COESS" e o "Alonso de Chaves BS-11" participaron no rescate da tripulación.

Tamén contaron coa axuda dun helicóptero para o rescate.

Máis tarde, o barco comezou a afundirse. Mentres que o petróleo bañaba as augas occeánicas...

Cando todo isto, chegou ao nosos oídos, os galegos; os principais afectados, temiamos o peor...

Animais sen vida, 

praias ennegrecidas, 

cubertas pola nosa rabia

e pola nosa dor.

Este feito conleva a manifestacións contra o goberno. Miles de galegos estiveron indignados con esta insensatez producida por un descuido que conlevaria ao perxuizo do medio ambiente, das costas galegas e dos seres vivos que habitaban nela. 

Tal e como o meu blog se titula: NUNCA MÁIS, os galegos unidos máis ca nunca, concienciados de limpar as praias e as zonas afectadas, reinvidicamos os nosos dereitos e nos opuximos ao goberno do Partido Popular: xa que Mariano Rajoy comenta que nas nosas costas galegas simplemente hai uns "hilillos" negros...

Canta insensatez xunta non creedes? Esta catástrofe medioambiental tocounos a nos, e eles...os que gobernaban naquel momento simplemente estaban alleos á realidade. Canta ignorancia temos no poder.

Nisto equivocaronse de cheo, como nos fiaremos deles? Cando?...

NUNCA.

Porque pasado isto, non sei que será o próximo...ainda asi, cheos de rabia e rencor loitamos polo noso.

Conseguimos limpar as praias despois de moito esforzo e suor, pero o logramos.

Nin o goberno do PP pode nin poderá connosco.

Porque os galegos levamos moito tempo tendo dentro de nos, unha especie de caparazón producida pola desconformidade e pola inxustiza, iso chámase...

Rebeldía Galega.

As miñas fotografías.

Aquí vos deixo con catro fotografías que fixen dos acantilados de San Andrés de Teixido.
Estos acantilados son os mais altos da Europa continental xa que teñen 612 metros de altura sobre o nivel do mar. 
Utilizei o programa Picassa para dárlles outros efectos.

Unha noite de medo.

Un amigo meu, contoume unha historia do San Maín. 
Eu, que non tiña nin idea diso, díxenlle que non sabía o que era e que mais nunca o celebrara.
Contoume que era unha especie de Halloween galego e comezou a falar dunha noite do 31 de outubro, de cando era neno, e esa noite ansiabaa tanto coma o Nadal.
O seu pai fai uns anos, contáralle que esa noite, era moi probable que a Santa Compaña paseara polos al rededores da súa casa, a parroquia, as fontes, e as demais casas... Tratábanse de ánimas ou almas en pena que portaban cirios e que ian precedidos por un vivo que levaba unha cruz na man. Cada paso que daba o vivo, envelleciao e volviao cada vez mais morto que vivo. O vivo procuraba de atopar a unha persoa para que ocupara o seu posto, e poder marchar libre, sen estar condenado de por vida a vagar na búsqueda da morte.
Cando ese dia chegou, ia néboa pola tarde-noite, o que lle daba moito máis suspense ao momneto.
O meu amigo, pasouse toda a tarde preparando o mesmo ritual de sempre. Antes da media noite, foi solo e puso cerca do camiño que estaba diante da súa casa, as súas calabazas coa intención de que pasara a Santa Compaña. Pero aínda así, sempre co medo que esto supón. El dexesaba que pasaran por ali, xa que o facia algo raro e misterioso, pero estaba morto de medo. E antes de que deran as doce en punto, saiu correndo, deixando as calabazas cunha vela encendidas, e entrou na casa e meteuse na cama. Unha vez dentro, costoulle durmir, pensando se a Santa Compaña o veria e o seguiria ata a sua habitación. Como nunca puido dormir esa noite, o que facia era ir xunto á ventá, envolto nunha manta, como se a manta lle fose a protexer deles, pero aínda así, sentiase escondido e quentiño. Miraba de reollo pola fiestra e queria comprobar que ninguén estaba alí, pero a néboa non lle deixaba ver. Soamente veia as luces difuminadas que suporia que eran as veliñas dentro das calabazas. Ainda asi, temia que fosen as luces dos cirios... Volveuse á cama, e o vento daba golpes na ventá. Sentía medo. E nunca conseguia durmir ben. O pouco que durmiu, soñou con que a Santa Compaña lle visitaba naquel camiño. Cando os viu, as luces apagáronse de repente. Intentou quedarse queto para que non o viran, pero xa era demasiado tarde...Abriu os ollos e era de noite, tiña frio. As velas estaban encendidas, pero el non estaba na súa cama metidiño. Estaba naquel camiño escuro, solo, desprotexido sen a súa mantiña e coa incertidumbre de si eso foi un soño ou non.

AS CALABAZAS UTILIZADAS POLO MEU AMIGO FORON ESTAS:

Foto realizada por min, a traves de Picasa.

Liberdade e igualdade: utopía

Vouvos contar unha historia que teño oido dende hai moito tempo. 
É a historia da liberdade:

- Eu son a nena. A primeira nena de tódalas nenas e a única. Os meus pais non sei de onde sairon, pero ata agora, non coñezo a ninguén da miña idade.  Vivimos nun poboado cerca dun río. Tódolos demáis son máis maiores, e as mulleres teñen barrigas, de onde non paran de sair pequenas criaturas parecidas a nós. Penso que son maior ca eles, pero non sei canto. En realidade non sei cantos anos teño, porque non contamos os dias, nin as horas, nin nada. Nin sequera falamos. Asi que imaxinade, que eu non existo. Por qué así é. Quizais, so quizais, sexa froito da túa imaxinación. Eu soamente veño a contarvos, a vós, que sodes os meus descendentes galegos, como é a miña vida,  máis ben, o pouco que sei dela. 
Porque situar, moito non me sitúo. Eso sí, orientamonos grazas á natureza, ao sol e aos deuses. Aínda así, coñezo moi ben as tarefas que levamos acabo todos os dias. Pásome o dia recollendo froitos silvestres e axudo á miña nai coas actividades da agricultura e da gandeiría. Como a fabricación dos primeiros texidos feitos de lino e lana. Ou a creacción do arado, a foz, ou molino de man para moler os cereais, como o centeno. E cultivamos o trigo e a cebada. Tamén domesticamos a algúns animais como o asno ou o cabalo. 
Vivo nun cobertizo, feito de palla, follas e madeira, xa que estamos nun sitio fixo e estable, polo que somos sedentarios, a diferenza da era anterior; o Mesolítico. Con nós aparece a metalurxia, onde destacan os homes, e as mulleres na cerámica.
Se vos digo a verdade, é que actuamos por instintos, a verdade é que nin pensamos. Somos ignorantes e non temos cultura. Pero nós, somos os creadores dos principios da cultura, do principio dos tempos. Simplemente, buscamos a maneira de sobrevivir. O maior obxectivo, é a vida, e as veces resulta dificil por que pode haber malas colleitas. Pero aínda así, realizamos ritos aos deuses para que non nos falte a boa sorte, pero sobre todo, para coñecer o mundo do máis alá, o mundo dos mortos.
Cando un dos nosos morre, cremos na reencarnación. Por eso realizamos rituais relacionados co sangue, para que volva a nacer noutro mundo e non soamente finalicen esta vida. Construimos mámoas e ali enterramos aos defuntos.
Nós, non estamos obrigados a nada, soamente preocúpanos vivir. Se facemos algo mal, ninguén nos vai dicir nada, xa que ninguén razoa.
O único ao que tememos é que os deuses nos ataquen a través dos fénomenos naturais. E todo o que encontramos, experimentámolo, xa que non temos coñecemento algún. E somos aficionados á conexión co máis alá, a través de elementos da natureza, coma algunhas plantas que presentan un camiño ou via sobrenatural, que nos achega ao mundo dos mortos e deuses.

Pero esta forma de vida, é a da liberdade completa e absoluta. Sen normas e sen leis, sen gobernos, sen ideoloxias, sen sistemas, sen autoridades. Sendo todos iguais, ninguén por enriba de ninguén. Sen cartos, que é o que move o mundo e o creador de moitos problemas. Sen guerras entre relixións. Sen contaminación, sen prexuizos ou ordes. Sen problemas ou preocupacións, sen horarios, sen deberes. Soa e exclusivamente a felicidade de vivir o momento. De vivir na natureza, coma un verdadeiro hippie.

Gustariavos non ter preocupacións? Soamente vivir para comer, para manter relacións sexuais, e para alcanzar un estado pleno, a través das drogas?...Pensadeo, é unha boa vida. Unha moi boa.

Contacto co máis alá.

Unha presentación do Prezi:

http://prezi.com/uwrymdflwy6m/copy-of-drogas-e-ritos-funebres-do-neolitico/

ONDE IMOS PARAR? 

Á MERDA DO PARTIDO POPULAR.

Como ven di o meu blog:

Benvidos, valentes.

Prefiro loitar, 

a quedarme cos brazos cruzados.

- Por que vai isto?
- Por que vai ser? Polo Goberno. A nosa pobre patria ... 
Outra vez, gobernada polo PP. 
- Non vos queixedes - din algúns.
- Qué? Perdón? Como que non nos queixemos? Parece que non es consciente da situación...Recortes ata á gorxa na sanidade. Pareceche normal? 
Os pobres non van poder curarse, non? Xa bastante hai coa crise económica, que imos ter que pagar por TODO. E cando digo todo, é todo. 
Na educación, adeus selectividade, ola reválida, adeus becas, ola paro e ruina. 
Tamén dicirlle adeus ós vosos dereitos. 
Non vedes que imos cara atrás pouco a pouco? Que pasa que os do PP sodes todos ricos? Xa vos afectará e xa vos queixaredes vós, xa...

Non temos que miralo noso futuro? Nós non somos a próxima xeración? Por todo isto e por máis cousas, non vou quedarme parada, como moitisimos de vós, da xuventude.
Polo menos quedame a esperanza de saber que somos moitos, os que vemos este panorama.
Moitos de esquerdas, que fragmentados ou non, estamos ahí. 
É a mala consecuencia disto. Na dereita son uns poucos partidos, e casi todos votan ao mesmo.
Os que o votades, ala vós, estades cegos! Non unicamente nos afecta aos de esquerdas. A vós tamén.



E diredes...vaia, fai un monólogo sola, pero os de dereitas seguro que ben lle contestaban. Se é así como pensades, adiante. 
Eu calada non vou quedar. Porque iso é o que imos facer. Imos seguir protestando, loitando polos nosos dereitos.
E teño a esperanza de que, nas próximas eleccións a xente que nestas non votou, arrepintanse tanto, pero TANTO... Podo chegar a entender que sexan uns inconformistas, por que tal é como está o panorama a moitos se lles quitan as ganas de todo. Pero é que non pode ser así!

SE ESTÁS MAL E CAES, TE LEVANTAS. E SE VOLVES CAER, TE VOLVES A LEVANTAR!

Non te rindes e pasas de todo. 

      EU POLO MENOS, NON ME DOU POR VENCIDA. EU, PREFIRO LOITAR.

100% de los votos escrutados: 41 escaños para el Partido popular,
 18 para el PSdG, 9 para AGE y 7 escaños paar el BNG.
Polo menos se non te da igual que o PP saque maioría absoluta.
Cousa que por certo, non é do todo crible. Por qué?, diredes.
Por que o 70 e pico % dos votos foron para ás esquerdas e os votos en branco.
E SOAMENTE un 20% para o Partido Popular.
Polo que escoitei, a ver si van a estar mal os datos...
Polo menos AGE acadou NOVE ESCAÑOS. Espero que para a próxima, moitisimos de nos teñamos a oportunidade de pertencer a unha alternativa nova. 
QUE AO FINAL SAE MAL? Pois se aprende para a seguinte! Pero ARRISCADE! Que se non o facedes, non ides a ningures.


Pode que como moitos de vós teña rabia, rencor e ese tipo de sentimentos cando queres que un cousa vaia ben. Aínda así, se que moitos de nós ou polo menos eu, cando sexan as proximas eleccións, irei votar, que xa terei a maioria de idade.


A ver si se deixan de tantos recortes, de tanto merda e mais merda e SE REBAIXAN O SOLDO.
Empezade por ahí! Pero xa veredes, coma un día se vai montar unha gorda. 

TEMBLADE, isto NON acaba AQUÍ !

Galegos emigrantes.

Que    é     GALICIA    para     mín?

    Galicia, como ven sabedes, é terra de emigrantes dende hai moito tempo atrás.

A migración comezou a finais do século XIX e continuo a principios do XX. 

    Moitos galegos tivemos que marchar a América do Sur e a Europa.

Cando un íase, marchaba con medo e coa inseguridade de non saber si ía volver.
    Seguramente pensaban tal e como Rosalía escribiu:

"Adiós ríos, adiós fontes, adiós regatos pequenos, 

adiós vista dos meus ollos non sei cando nos veremos." 

   
    Aínda hoxe, o problema da emigración é de actualidade. E nos vindeiros anos, seguramente moitos de nós, tamén teremos que marchar. Irnos da nosa terra galega, da terra prometida.

Pero, ¿por qué? 
É unha inxustiza ter que emigrar! É nosa. E deberiamos de te-la posibilidade de ter una vida digna aquí.

     Eiquí un fragmento da canción de Galicia Calidade, que di:

"Es tierra comunista,

llena de artistas emigrantes de Galicia.

Suerte en vuestra vida, 

después de haber partido de la tierra prometida."

      Entre os que emigraron, houbo de todo: campesiños, mariñeiros, labregos, artistas...Iso sí, todos galegos. Os nosos antepasados. Moitos dos nosos. Os nosos bisavós.




     

       Con respeto á música, hai un grupo de Rock Galego formado en 1992, que nos conta a súa forma de ver a emigración a través dunha das súas cancións:

 HEREDEIROS DA CRUS - De Jalisia Ó Estranxeiro.

    Reflicten o medo que tiñan ao marchar en busca dun traballo, sen ter nin un mínimo coñecemento da lingua estranxeira, e sen saber onde ían parar:

Mi madriña, voume da casa. 

Mi madriña, non falo inglés. 

Mi madriña, eu non sei nada.

Mi madriña, ¿onde vou eu?  

Ay, doctor yo tengho miedo

por mi amor y mis pequeños.

Ellos se quedan en casa,

voy a llorar todo el tiempo.

•    Ter que emigrar por necesidade, tendo a nosa propia terra e un delito. Non hai outro sitio como Galicia. No existen outras paisaxes. Soamente hai que saír de aquí para comprobalo. Nada é tan verde coma nós. Porque...

Nós, somos as FRAGAS DO EUME.

E tamén as ILLAS CÍES.

Galicia é un tesouro. Loitemos pola nosa Terra.